Woonzorglocatie de Baenje

De blauwe ader verbindt wonen, zorg en omgeving
In woonzorgcentrum De Baenje van zorgorganisatie Zuyderland, midden in Sittard, vormt het interieur een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven. Geen institutionele zorgomgeving, maar een plek waar bewoners zoveel mogelijk hun eigen leven blijven leiden. Een blauw-groene ader, geïnspireerd op het nabijgelegen Stadspark, verbindt de verschillende ruimtes en brengt buiten en binnen op een natuurlijke manier samen.

Buiten naar binnen
Met 136 wooneenheden is De Baenje een omvangrijk woonzorgcentrum. Toch moest het nieuwe gebouw vooral vertrouwd en persoonlijk aanvoelen. Eigen regie en welzijn staan centraal: bewoners worden gestimuleerd om waar mogelijk zelf keuzes te maken en zelfstandig te blijven. Tegelijkertijd heeft De Baenje een open karakter. Ook mantelzorgers, buurtbewoners en bewoners van de naastgelegen Baenjehof zijn welkom. Het restaurant en terras vormen daarbij belangrijke ontmoetingsplekken.
Die verbinding met de omgeving werd het vertrekpunt voor het interieur. Samen met de werkgroep van Zuyderland ontwikkelde Lensen het concept de blauwe ader. De inspiratie ligt letterlijk om de hoek: het Stadspark van Sittard, waar water en groen als een herkenbare lijn door het landschap lopen.

“Deze blauwe ader vormt de verbindende factor in het interieur en ondersteunt de beleving van rust, herkenning en oriëntatie”, vertelt Marloes van Bemmel, interieurontwerper bij deStudio van Lensen. “Daarnaast heeft ieder bouwgedeelte een eigen kleuridentiteit gekregen, geïnspireerd op licht, aarde en natuur.”

Eén lijn, verschillende sferen
Het bijzondere zit in de manier waarop dat ene concept steeds anders terugkomt. De gezamenlijke ruimtes mogen levendiger en dynamischer zijn, terwijl kleinere verblijfsplekken juist een zachtere, meer huiselijke sfeer hebben. Zo ontstaat variatie zonder dat de samenhang verloren gaat.

De blauwe ader loopt daarbij niet alleen door het kleurgebruik, maar is doorvertaald naar de volledige materialenstaat. Lensen verzorgde het meubilair, de gordijnen en de accentverlichting. Vooral de raamdecoratie vormt een belangrijke basis in het gebouw: de stoffering verzacht de ruimtes en laat de blauw-groene lijn subtiel terugkeren.

Ook het meubilair is gekozen vanuit zowel gebruik als uitstraling. Stoelen bieden de ondersteuning die bewoners nodig hebben, zonder direct een zorgassociatie op te roepen. Groen, tactiele stoffen, warme tinten en verschillende zitplekken maken van grotere ruimtes herkenbare plekken om te eten, koffie te drinken of elkaar te ontmoeten.

Ontwerpen vanuit de gebruiker
Achter de samenhang ligt een intensieve samenwerking. Binnen Lensen waren sales, deStudio, projectcoördinatie, logistiek en Floww betrokken. Onder begeleiding van de projectcoördinator werden ontwerp, meubilair, stoffering en uitvoering voortdurend op elkaar afgestemd.

Ook in de werkgroep met Zuyderland stond niet de persoonlijke smaak van de betrokkenen centraal, maar steeds de vraag wat geschikt is voor bewoners en andere gebruikers. Juist die gezamenlijke focus maakte het mogelijk om keuzes snel te toetsen en het oorspronkelijke concept gedurende het hele traject vast te houden.

Dat is essentieel in een zorgomgeving waarin esthetiek nooit losstaat van de praktijk. Routing, toegankelijkheid voor rolstoelen en scootmobielen, comfort, onderhoud en dagelijkse zorgprocessen moeten vanzelfsprekend onderdeel zijn van het ontwerp, zonder de woonbeleving te overheersen.

Van eerste idee tot laatste detail
Misschien is juist die consequentie het meest geslaagde aspect van De Baenje. De blauwe ader werd aan het begin van het traject samen met de werkgroep vastgesteld en is onderweg niet verwaterd. Van kleuren en materialen tot gordijnen, verlichting en meubilair: dezelfde gedachte blijft door het gebouw heen herkenbaar.

Daarmee biedt De Baenje een waardevolle les voor toekomstige zorgomgevingen. Een sterk interieurconcept hoeft zich niet overal nadrukkelijk te laten zien. Als ontwerp, functionaliteit en gebruik vanaf het begin samen worden bekeken, kan één gedachte voldoende zijn om een groot gebouw als één geheel te laten voelen – en tegelijkertijd ruimte te geven aan het eigen leven van iedere bewoner.